traumatische ervaringen

[FlyingDutchman]

Ik heb grote bewondering voor alle hulpverleners, waaronder de politie, die helpen bij ongelukken, moorden, rampen en dergelijke.
Hoe verwerken deze hulpverleners deze ervaringen?
Worden de mensen daarin geschoold of moet je ervoor geboren zijn?
Ik zou het niet kunnen en er nachtenlang van wakker liggen.

[Kale]

Ik heb grote bewondering voor alle hulpverleners, waaronder de politie, die helpen bij ongelukken, moorden, rampen en dergelijke.
Hoe verwerken deze hulpverleners deze ervaringen?
Worden de mensen daarin geschoold of moet je ervoor geboren zijn?
Ik zou het niet kunnen en er nachtenlang van wakker liggen.

Bedankt voor het compliment. Wij hebben op het werk een bedrijfsopvang. Indien je in een situatie terecht bent gekomen die een behoorlijke impact kan hebben op je lichaam en gestel dan wordt er bedrijfsopvang aangeboden. Je kan je dan bijvoorbeeld voorstellen dat dit gebeurt bij een trein springer, zware aanrijding met zwaar letsel, collega gewond, noem maar op.
Dze mensen zijn collega's die speciaal zijn opgeleid en dat maakt het gelijk heel vertrouwd. Verder is de collega waar je mee bent op dat moment of meerdere, erg belangrijk. Tijdens het aanrijden praat je soms al over wat je kan aantreffen en ook aan het einde van het incident praat je erover. Dat is al verwerken. Verder is het thuisfront heel belangrijk. Als je ook daar kan praten dan komt het meestal wel goed. Met een aantal incidenten heb je niet zoveel last meer. Dit komt omdat je het vaker hebt meegemaakt en dan eigenlijk een soort schildje hebt gemaakt voor jezelf. Ik heb dat bv met treinspringers. Al met al een goede opvang en goede collega's en het thuisfront maken het allemaal werkzaam.

groetjes kale

[FlyingDutchman]

Dank je wel voor jouw antwoord.
Toch kan ik me niet goed voorstellen, hoe je dat beeld van je netvlies kunt krijgen door erover te praten. Zoals jij bijvoorbeeld een treinspringer (dat woord kende ik nog niet) noemt. Ik kan me gelukkig niet voorstellen wat je dan te zien krijgt, maar het lijkt me verschrikkelijk. Iemand moet er naar toe om iets te doen, maar ik geef eerlijk toe dat ik het niet zou kunnen.

[Wess]

Klopt helemaal Kale. Zonder collega's om mee te praten en thuisfront word het zeer moeilijk.

Als je bij de politie solliciteerd dan is er niet voor niets een psygologisch onderzoek. Dat zal er ongetwijfeld mee te maken hebben. Ook word je tijdens de politie opleiding en de stages langzaam 'voorbereid' op dit soort ongevallen.
Het mooiste is als je 'aan de hand van een ervaren collega' naar steeds iets zwaardere ongelukken kunt gaan en er zo langzaam 'aan went'.
Ook niet teveel van dit soort nare incidenten kort op elkaar (zeker in het begin van je politie carriëre) is wel prettig. Sommige collega's hebben jaren lang geen dooien en andere 3 in een week.

Natuurlijk blijft het ene incident je beter bij dan het andere. Je kunt 20 keer bij een ernstig ongeval komen of bij overleden mensen en het doet je niks en de 21 keer vergeet je nooit weer. Ligt helemaal aan de situatie en hoe jij je op dat moment voelt. Mijn eerste aanrijding waarbij doden gevallen zijn vergeet ik nooit weer en de eerste verhanging ook niet. Maar het is niet vervelend om aan terug te denken.

[rich]

Bepaalde dingen zullen je ook altijd bij blijven. Sommige dingen hebben nu eenmaal een bepaalde impact op je. Andere ingrijpende zaken vergeet je soms ook weer snel, waarschijnlijk door de drukte en de waan van de dag.

Wat Kale aanhaalt mbt de opvang is inderdaad een belangrijk punt. Het kan vaak geen kwaad om even een praatje te maken.

De meesten van ons zijn vrij nuchter en kunnen goed met ingrijpende zaken omgaan. Je moet er alleen wel voor waken dat je in een bepaald tijdsbestek niet teveel op je bordje krijgt.

Ik houd mij altijd 1 ding voor:

Ik heb de situatie niet veroorzaakt en kan alleen maar proberen om de situatie zo goed mogelijk af te handelen. Als je dat hebt gedaan dan zit er soms niet meer in.

[MotoRon]

Toch kan ik me niet goed voorstellen, hoe je dat beeld van je netvlies kunt krijgen door erover te praten. Zoals jij bijvoorbeeld een treinspringer (dat woord kende ik nog niet) noemt. Ik kan me gelukkig niet voorstellen wat je dan te zien krijgt, maar het lijkt me verschrikkelijk. Iemand moet er naar toe om iets te doen, maar ik geef eerlijk toe dat ik het niet zou kunnen.

Het is ook niet zo, dat je aan dat soort dingen vervolgens niet meer denkt. Dit soort zaken blijft voor de rest van je leven in je geheugen. Je kunt er in de meeste gevallen alleen beter mee omgaan.

[mashi]

Toch kan ik me niet goed voorstellen, hoe je dat beeld van je netvlies kunt krijgen door erover te praten. Zoals jij bijvoorbeeld een treinspringer (dat woord kende ik nog niet) noemt. Ik kan me gelukkig niet voorstellen wat je dan te zien krijgt, maar het lijkt me verschrikkelijk. Iemand moet er naar toe om iets te doen, maar ik geef eerlijk toe dat ik het niet zou kunnen.

Het is ook niet zo, dat je aan dat soort dingen vervolgens niet meer denkt. Dit soort zaken blijft voor de rest van je leven in je geheugen. Je kunt er in de meeste gevallen alleen beter mee omgaan.

En daarmee sla je de spijker op z'n kop.

Vergeten van ingrijpende gebeurtenissen/incidenten doe je nooit. Sterker nog je kan je jaren later precies voor de geest halen hoe e.e.a toendertijd is gegaan. Door erover te praten toto in de kleinste details in ons geval met een collega (bedrijfopvanger). Maak je een koppeling tussen het gebeuren en jouw emoties, die helemaal niet zo raar zijn. Op dat moment geef je het een mooi plekje in je "archiefkast" en heb je het populair gezegd, verwerkt. Vergeten doe je nooit, alleen heb je er geleerd om mee om te gaan.

Let op, wel hebben allemaal een emmertje wat eens een keer vol is. Voor de 1 sneller als voor de ander. Het is aan je collegae en thuisfront om dit te signaleren en bespreekbaar te maken en ervoor te zorgen dat je niet ineens overspannen of zelfs met een burnout thuis zit.

gr,

mashi (tevens bedrijfsopvanger).

[FlyingDutchman]

Ik blijf het knap vinden.
Een jaar of 10 geleden kwam ik met de auto langs een plek waar een meisje van haar brommer was gevallen. Er waren al 2 mensen bij, maar ik heb toch de auto in het gras gezet en ben gaan kijken of ik kon helpen.
Ze had pijn in haar been, maar geen bloederige toestanden. Ik had (toen nog bijzonder) een autotelefoon en heb 112 gebeld en heb de ambulance en de politie naar de plek des onheils gedirigeerd. Niet zo spannend dus, maar ik herinner het mij als de dag van gisteren.

[mashi]

En zelf tot in de kleinste details.

Herinneren is geen probleem.

Als je echter te pas en te onpas de vreselijke beelden van het ongeluk op je netvlies krijgt is er iets fout gegaan in de verwerking van de ingrijpende gebeurtenis. en moet je waken voor een ptss (post traumatische stress stoornis). En ja dit zou zelfs jaren later nog kunnen gebeuren.

Nog niet zo lang geleden een docu geweest bij nova over militairen uit de golfoorlog.


gr, mashi

[Kale]

Jij geeft aan dat je niet naar zo'n incident zou kunnen. Tuurlijk is het geen leuk gezicht. Er zijn ook wel een klein aantal trucjes. Bv. als je niet hoeft te kijken, die het dan ook niet. Zoals wij dat noemen, niet onnodig je kastje volgooien. Verder probeer ik bij bv. treinspringers maar ook met lijkvindingen niet naar het gezicht te kijken. Dit is heel moeilijk omdat je dat meestal als eerste doet. Maar een gezicht is wel iets wat het langst blijft hangen.
Verder zijn er ook collega's die niet tegen bloed kunnen. Ik ken er eentje en die werkt nu ergens anders. Dit is altijd mogelijk. Niet iedereen kan omgaan met dit soort dingen en dat is ok helemaal niet erg. Ieder op zijn plek. Jij bent weer goed in andere dingen.

Groetjes Kale

[The Scorpion]

Boeiend onderwerp.

Inderdaad een goede tip van die Kale, zonder gezicht is het ook.....hoe leg je dat uit, minder een mens. Ik heb weleens een sectie van een stoffelijk overschot gezien. Het begin, als ze het lijk opensnijden, is niet fijn. Daarna wordt het materiaal, is het geen mens meer. En kan je er makkelijker naar kijken. Dit geldt uiteraard niet voor iedereen, je moet het ook een beetje 'in je hebben'.

Herinneren is niet erg (hoop ik ). Ik weet elke dode nog -en dat zijn er meer in die relatief korte tijd dat ik op straat zit dan ik me vooraf had kunnen voorstellen, maar heb met geen eentje echt moeite gehad.
Sommige dingen blijven hangen, het zet je zeker te denken enz maar als het een plekje krijgt is het geen ramp verder.
Ik heb na de nachtdienst weleens in bed gelegen dat ik steeds het beeld voor me zag van een gozer van mijn leeftijd die van een paar meter hoog naar beneden was gesprongen (fijn he, verdovende middelen). Hij leefde echter nog, dat maakte het beeld er niet fijner op. Ik zal je de details besparen, maar ik was blij dat het in de nachtdienst was omdat je daarna toch wel inslaapt. Verder niet meer zo aan gedacht.
Binnen de ploeg hebben we het er nog weleens over. Ook omdat er een leuk verhaal aan vast zat, dat scheelt soms ook.
Met humor kom je een heel end ook, je moet alleen uitkijken dat het anderen niet kan schaden en uitkijken dat het geen rookgordijn optrekt wat toch geen stand houdt.


Het wordt pas echt vervelend als de slachtoffers kinderen zijn. Of bekenden.....

[appiehappie]

Ik heb helaas ook een paar slachtoffers gezien.

1 persoon na een aarijding met een vorktruck, ik was 18 en liep stage, is inmiddels alweer 14 jaar geleden, en ik kan de hele situatie precies voor me halen. Dat was geen fijn gezicht

De tweede was een hartaanval. De persoon deed nog wel eens alsof hij een hartaanval kreeg, dus de mensen gingen tegen hem aan schoppen, en water over hem heen gooien, totdat ze dus zagen dat hij echt overleden was.

Ik heb zelden volwassen mannen zo zien huilen, en ook daar krijg ik tot op de dag van vandaag nog steeds kippevel van.
Terwijl dit ook al jaren geleden is.

Nazorg bestond toen nog niet in de haven, en nu is het nog erg afhankelijk van het bedrijf waar je werkt.

Mijn eerste bericht hier had te maken met een dodelijk slachtoffer in de metrobuis in Hoogvliet, en had dezelfde strekking als dit topic.

Ik heb veel respect voor de autoriteiten die dit soort meldingen afhandelen.

[The Scorpion]

staat je goed. vele mensen met jou hoor, maar er zijn ook weer mensen in Nederland die gaan kankeren dat (in dit geval) de politie moet huilen als iemand probeert ze dood te schieten. Om Mohammed Boeman weer van stal te halen.
En dat halen kwam pas bij de rechtbank, op het moment dat het er opaan kwam handelden de meesten.

[The Scorpion]

De tweede was een hartaanval. De persoon deed nog wel eens alsof hij een hartaanval kreeg, dus de mensen gingen tegen hem aan schoppen, en water over hem heen gooien, totdat ze dus zagen dat hij echt overleden was.

........



bron

[appiehappie]

Toevallig heb ik daar laatst een documentaire over gezien bij Zembla of zoiets.

Een complete reconstructie over het verloop van de moord op van Gogh en het vuurgevecht wat daarop volgde. De adrenaline gierde door die mensen hun keel. Logisch natuurlijk.

Ik vind het niet gek dat daarna even de emoties eruit moeten. Dat uit zich bij iedereen verschillend, de een huilt en de ander wordt stil.

Veel erover praten met de juiste personen helpt echt, vooral degenen die ter plaatse waren.

Volgens mij gebeurde ook zoiets toen jaren geleden een agent werd doodgeschoten door die Duitse RAF terrorist. Dat stond van de zomer in de krant, toen er sprake was dat deze persoon vrijgelaten zou gaan worden.

Scorpion, jij bent nog jong en hebt al meer doden gezien als ik in mijn hele (toekomstige) leven, dat moet toch een bepaalde muur om je heen trekken, of niet? Ter zelfbescherming.