Openbare weg?

[Gast]

Is het juist dat een particulier parkeerterrein bij een woonflat gewoon een openbare weg is in de zin van de Wegenverkeerswet, tenzij het terrein is afgesloten met slagbomen. In welk artikel van de wet is dit geregeld?
Wat voor waarde heeft het om op zo'n terrein blauwe stren of vakken te maken?
gerrit-bv

[zijlvaart67]

Als het parkeerterrein gewoon door iedereen te bereiken en te berijden is, is het inderdaad 'openbare weg'... Met alle voor- en nadelen die daarbij horen...

De verkeerstekens (blauwe strepen, borden etc) zullen dus ook conform de wetgeving moeten worden geplaatst en dat mag de bewonersvereniging dan ook niet zelf bepalen... Dit is dan een taak van de wegbeheerder (de gemeente).

Aangezien het gewoon 'openbare weg' is, kan er dus ook door de politie gehandhaafd worden en kunnen er boete's worden uitgedeeld...

[Frans]

Voor wat betreft de slagboom een kleine aanvulling: Indien het een slagboom is waar ook iedereen doorheen kan (bijvoorbeeld door een kaartje te trekken zoals bij een betaald parkeergarage) ook dan is het Openbare weg in de zin van de WvW. Pas dan als het slechts toegankelijk is voor een specifieke groep (laten we het voor het gemak even pashouders noemen) dan is het geen openbare weg meer.

[gvdbor]

En zo kan een bepaald terrein van 9 tot 5 openbare weg zijn en op die andere tijden niet

[SWAT]

Waarde collega's, ik heb voor de zekerheid het WVW van voor naar achteren doorgelezen maar de term "openbare weg" kom ik niet tegen en zeker niet in de strafbepalingen.
Wel kom ik meermalen de term "voor het openbaar verkeer open staande weg" tegen.

In het door Gerrit beschreven geval gaat het kennelijk om een "voor het openbaar verkeer openstaande weg".

Een "voor het openbaar verkeer openstaande weg" kan een weg in beheer bij gemeente, provincie of rijk zijn maar kan ook in beheer bij een bedrijf, particulier of anderzins zijn.

De wegbeheerder (wie dan ook) is bevoegd verkeerstekens te plaatsen. Overheidsorganen dienen daartoe eerst een verkeersbesluit te nemen. Private personen hebben daar geen "last" van.

Weggebruikers dienen zich aan de verkeerstekens die op of nabij "voor het openbaar verkeer openstaande wegen" zijn aangebracht, te houden. Wie de eigenaar van dat stuk weg is maakt hierbij helemaal niet uit.
De politie is (verkeerstechnisch) bevoegd op te treden op alle "voor het openbaar verkeer openstaande wegen".

Het begrip "openbare weg" heeft alleen betekenis in de Wegenwet die verder weinig te maken heeft met de Wegenverkeerswet.

Als het "prive"parkeerterrein van Gerrit een "voor het openbaar verkeer openstaande weg is" dan dienen de parkeerders (mits bij de ingang het P bord is aangebracht) te parkeren in de aangegeven vakken en bij blauwe strepen een parkeerschijf te gebruiken mits het parkeerterrein OOK als blauwe zone is aangeduid.

[zijlvaart67]

haha...

Natuurlijk heb je gelijk, maar vanwege de 'leesbaarheid' worden er vaak 'concessie's' aan de wettekst gedaan...

En dat zie ik, zeker in een onschuldig geval als dit, niet als een 'probleem'...

[Frans]

OK, SWAT, je hebt (niet helemaal) gelijk.

Wegenverkeerswet 1994
Artikel 1, lid 1, onderdeel b Wegen - Toelichting

en dan komt een hele hoop blabla.....
en dan:

Openbare weg / voor het openbaar verkeer openstaande weg

Voor de beantwoording van de vraag of een weg een openbare weg of een voor het openbaar verkeer openstaande weg is en wat het verschil tussen beide oplevert, moet worden teruggegrepen naar de Wegenwet van 31 juli 1930, Stb. 32.
In artikel 4, lid 1, Wegenwet wordt aangegeven wanneer een weg openbaar is en derhalve voor een ieder toegankelijk.
In artikel 4, lid 2, Wegenwet wordt bepaald dat een eigenaar (Rijk, provincie, gemeente enz.) het openbaar worden van een weg kon voorkomen door het plaatsen van een bord ‘Particuliere weg’, ‘Private weg’, ‘Eigen weg’ of iets dergelijks.
Het gevolg van openbaarheid van een weg is dat er verplichtingen op de wegbeheerder rusten zoals een onderhoudsplicht, een inspanningsplicht ten aanzien van gladheidsbestrijding en het in principe toelaten van alle vormen van verkeer.
Met betrekking tot het bovenstaande valt te denken aan verantwoordelijkheid voor de wegbeheerder bij boven het wegdek uitstekende tramrails, gaten in het wegdek, slipgevaarlijk wegdek, onvoldoende markering bij wegwerkzaamheden en een volslagen nalaten van gladheidsbestrijding. Het niet nakomen van de hiervoor genoemde verantwoordelijkheden kan civielrechtelijke gevolgen voor de wegbeheerder met zich meebrengen.
Indien een weg op grond van de Wegenwet niet openbaar is, zal de eigenaar ook niet voor bovenstaande onvolkomenheden verantwoordelijk kunnen worden gesteld.

Uitgaande van het feit dat een wegbeheerder van een openbare weg onder andere heeft te zorgen voor een behoorlijk wegdek is de vraag naar de toelaatbaarheid van het aanbrengen van verkeersdrempels interessant, indien daardoor een ongeval of anderszins schade ontstaat. Vanuit de gedachte van de Wegenwet (artikel 6) lijken er bezwaren te bestaan tegen dit soort verkeersontregelende obstakels in het wegdek, met name wanneer deze drempels qua vormgeving zodanig zijn dat een argeloze weggebruiker hierdoor gevaar zou lopen. Wanneer de wegbeheerder echter een aantal zorgvuldigheden inbouwt, zoals een behoorlijke vormgeving en een waarschuwing voor de nadering van de drempel, lijkt het dat de wegbeheerder zich binnen zijn beleidsvrijheid beweegt.

Ten slotte geeft de Wegenwet in artikel 27 aan dat in iedere gemeente een wegenlegger aanwezig dient te zijn waarop de openbare wegen van de gemeente, zowel binnen als buiten de bebouwde kom, moeten voorkomen.

en als toegift dan ook maar meteen een paar hele aardige uitspraken:

Hoge Raad d.d. 15 februari 1937, NJ 1937, 708:

‘Een tijdelijke afsluiting voor het rijverkeer ontneemt aan een weg niet het karakter van voor het openbaar verkeer openstaan.’

--------------------------------------------------------------------------------


--------------------------------------------------------------------------------
Hof 's-Gravenhage d.d. 9 december 1976, VR 1978, 8:

In verband met asfalteringswerkzaamheden is een autoweg tijdelijk afgesloten en wordt het verkeer over de vluchtstrook geleid. Een zich op het afgesloten gedeelte bevindende vrachtauto, die na asfalteringswerkzaamheden achteruit rijdt om een paar putten met asfalt te vullen, rijdt een zich op een van de geasfalteerde rijstroken bevindende hulpkantonnier aan. Het Hof is van oordeel dat ondanks de tijdelijke afsluiting het bewuste weggedeelte een voor het openbaar verkeer openstaande weg blijft.

--------------------------------------------------------------------------------


--------------------------------------------------------------------------------
Hoge Raad d.d. 25 september 1981, VR 1982, 29:

‘Het oordeel van het Hof dat er wel sprake is van de aanleg van een weg maar dat de werkzaamheden nog niet zo ver zijn gevorderd dat reeds gesproken kan worden van een ‘weg’ in de zin van art. 1, lid 1, onder 1e WVW 1935, geeft geen blijk van een onjuiste opvatting omtrent de term ‘weg’.’

--------------------------------------------------------------------------------


--------------------------------------------------------------------------------
Kantonrechter Wageningen d.d. 22 februari 1980, VR 1982, 66:

De kantonrechter beantwoordt de vraag of een op de Ginkelse heide gelegen tankbaan als een voor het openbaar verkeer openstaande weg kan worden aangemerkt als volgt: ‘De tankbaan is voor een ieder toegankelijk. De toegang wordt noch door borden, noch door slagbomen, noch door hekken, noch anderszins ontzegd. Langs de hele tankbaan zijn meerdere mogelijkheden voor burgervoertuigen om zich op de tankbaan te begeven. Dat deze tankbaan in sommige gevallen niet door een burgerauto te berijden is door de af en toe slechte conditie van de weg, doet aan het ‘voor het openbaar verkeer openstaan’ niet af.’
--------------------------------------------------------------------------------


--------------------------------------------------------------------------------
Hoge Raad d.d. 31 oktober 1958, VR 1958, 120:

Voorrangsweg met daarnaast een ventweg, die niet als voorrangsweg is aangeduid. Beide wegen vormen één weg in de zin van de WVW 1935. Van één weg kan zeer wel één der rijbanen als voorrangsweg zijn aangewezen, terwijl op elk van de rijbanen tweerichtingsverkeer is toegelaten.

--------------------------------------------------------------------------------


--------------------------------------------------------------------------------
Hoge Raad d.d. 23 mei 1967, VR 1967, 92:

De verdachte rijdt als bestuurder van een personenauto over een weg en slaat links af. Daarbij komt hij in aanrijding met de bestuurder van een bromfiets, die rijdt over een naast de hoofdrijbaan gelegen secondaire weg. De Hoge Raad is van oordeel dat de in de bewezenverklaring bedoelde hoofdrijbaan en secondaire weg deel uitmaken van één weg in de zin van art. 1, WVW 1935. Bovendien is de secondaire weg op zo korte afstand van de hoofdrijbaan gelegen, dat de verdachte ten opzichte van de hem over de secondaire weg tegemoetkomende bestuurder van een bromfiets is aan te merken als bestuurder van een voertuig die naar links van richting wenst te veranderen.

--------------------------------------------------------------------------------


--------------------------------------------------------------------------------
Hoge Raad d.d. 22 december 1981, VR 1982, 36:

Voor de beoordeling van de vraag of een uit meerdere delen bestaande weg moet worden aangemerkt als ‘dezelfde weg’, dan wel of die delen evenzovele afzonderlijke wegen vormen, is de feitelijke situatie ter plaatse, zoals die zich aan de weggebruiker voordoet, beslissend. De plaatsing van verkeerstekens kan daarbij van belang zijn.
--------------------------------------------------------------------------------


--------------------------------------------------------------------------------
Hoge Raad d.d. 1 december 1959, VR 1960, 65:

De Hoge Raad overweegt dat de rechtbank het feit dat de weg een voor het openbaar verkeer openstaande weg is heeft kunnen afleiden uit de omstandigheden dat:
- de weg het aanzien heeft van een voor het openbaar verkeer openstaande weg van gelijke rangorde als de gekruiste weg;
- de weg leidt naar een publiek parkeerterrein, een haltestation voor autobussen van een openbare busdienst en een voor het publiek toegankelijk benzinestation;
- de verkeersborden zodanig zijn geplaatst als ware de weg een voor het openbaar verkeer openstaande weg.

--------------------------------------------------------------------------------
Aan de openbaarheid hoeft niet af te doen, dat de weg voor fietsers en andere categorieën weggebruikers gesloten is verklaard, noch het feit dat de weg niet voor doorgaand verkeer bestemd is.



--------------------------------------------------------------------------------
Hoge Raad d.d. 18 februari 1969, VR 1969, 26:

De enkele omstandigheid dat door of namens de eigenaar of beheerder van een weg is kenbaar gemaakt dat deze zich de beslissing om uit te maken of iemand al dan niet van die weg gebruik mag maken heeft voorbehouden, vermag niet de gevolgtrekking schragen dat die weg niet is een voor het openbaar verkeer openstaande weg. Deze woorden hebben dezelfde betekenis als de woorden ‘wegen, welke voor het openbaar verkeer openstaan’ in art. 1, lid 2 van de voormalige Motor- en Rijwielwet, waar blijkens de geschiedenis van de totstandkoming ervan onder die omschrijving zijn begrepen wegen, welke slechts bij gedogen van de eigenaar voor het algemeen verkeer openstaan en de wet toepasselijk wordt geacht op alle wegen die feitelijk voor het openbaar verkeer openstaan, onverschillig uit welke oorzaak. Het kenbaar maken aan de weggebruikers van een voorbehoud behoeft niet uit te sluiten, dat een weg feitelijk voor het openbaar verkeer openstaat.

--------------------------------------------------------------------------------


--------------------------------------------------------------------------------
Hoge Raad d.d. 6 juni 1995, nr. 613-94-V:

De betrokkene heeft zijn auto op de stoep geparkeerd. In zijn beroepsschrift voert hij aan dat deze overtreding is gepleegd op privé-terrein en de wegenverkeerswetgeving dus niet van toepassing is. De kantonrechter overweegt dat de vraag of een weg voor het openbaar verkeer openstaande weg is, beantwoord dient te worden aan de hand van de feitelijke situatie ter plekke en meer in het bijzonder of er voorzieningen, zoals slagbomen en dergelijke, zijn aangebracht. Uit hem ter kennis gebrachte foto's leidt de kantonrechter af dat er in dit geval geen voorzieningen zijn aangebracht die het openbaar gebruik van de weg voor het bedrijfsgebouw belet. Slechts de parkeerplaatsen en dus niet de stoep er naast zijn bestemd voor het bedrijf. De kantonrechter is van oordeel dat zelfs indien er borden hadden gestaan als ‘eigen weg’ of ‘verboden voor onbevoegden’ het een voor het openbaar verkeer openstaande weg blijft, waar de wegenverkeerswetgeving van toepassing is.
De Hoge Raad acht het oordeel van de kantonrechter feitelijk en niet onbegrijpelijk en verwerpt het daarentegen door de betrokkene ingestelde beroep.

de blauw gekleurde blijft mijn favoriet.....

[SWAT]

Frans,

Ik had het over de Wet en niet over de "toelichting bij de Wet". ........

[Frans]

Dat weet ik SWAT...... Alle wetten slaan volgens mij in de definitie inderdaad terug naar de wegenwet vwb Openbare Weg....en dat is toch wat je bedoelt....dus wat dat betreft heb je inderdaad helemaal gelijk.....

[Bouwe1]

Dan is het maar te hopen dat je een allrisk verzekering hebt.
Let wel even op het normale gebruik.
Wellicht wordt de claim alsnog afgewezen.

[Frans]

Ik moet nog ergens de uitspraak hebben die hierbij hoorde, namelijk een gozer die zijn ford dus compleet total loss reed op de bewuste tankbaan en zijn schade volledig vergoed heeft gekregen omdat het dus een openbare weg was, en het leger dus had moeten zorgen dat de weg in goeie conditie was.......

Soms verbaas ik me echt.....

[Bouwe1]

Ah, de claim bij het leger leggen is ook een leuke oplossing.