Parkeerbon

[Gastje]

Hallo,

Ik was met mijn vriendin naar bergen aan zee afgelopen vrijdag en had mijn auto daar geparkeerd. Aangezien mijn vriendin een migraine aanval had ben ik alleen naar de parkeerautomaat gelopen en is zij even in de auto blijven zitten. Toen ik terugkwam zat zij door de pijn te huilen. Ik heb toen het kaartje gewoon achter het raam gelegd en heb haar wat getroost en nog even gewacht totdat het weer wat beter ging doordat de medicijnen begonnen te werken. Normaal gesproken controleer ik, wanneer ik de portieren heb afgesloten, altijd even of het kaartje nog goed zichtbaar op het dashboard ligt. Dit keer, doordat ik met mijn gedachten toch meer met mijn vriendin bezig was dan met het parkeerkaartje, ben ik dat vergeten te doen. Gevolg: bij terugkomst een paar uur later een bon onder mijn raam omdat er geen parkeerkaart was aangetroffen. Toen ik na het lezen van de bon in mijn auto stapte lag de parkeerkaart inderdaad op zijn kop in de middenconsole (tussen de stoelen in dus).

Ik snap best dat degene die aan het controleren was een bon heeft uitgeschreven aangezien hij/zij geen parkeerkaart heeft zien liggen. Wat ik mij afvraag is, gezien het feit dat ik gewoon betaald heb en als bewijs het parkeerkaartje nog kan overleggen, of ik tegen de bon bezwaar aan kan tekenen en wat de kans is dat deze geseponeerd wordt.

Alvast bedankt voor het antwoord!

[mashi]

U kunt altijd bezwaar aantekenen. In dit geval zou ik echter meteen na het aantreffen van de naheffing naar het betaalpunt (zeg maar van de wielklem) toegaan en daar het kaartje met uw onderbouwd verhaal laten zien. Dan bent u erop tijd bij en heeft u meer kans van slagen.

succes, mashi

[Frans]

Betaald parkeren is een vorm van belasting, namelijk parkeerbelasting. Het ticket wat voor het raam moet liggen is uw persoonlijk rechtsgeldige kwitantie , immers, de overheid is verplicht u een schriftelijk afschrift te geven van de door u betaalde belasting. Meerdere uitspraken van de belastingrechter hebben bepaald dat achteraf tonen van een kwitantie (uw ticket dus) waarmee u kunt aantonen dat u aan de belastingplicht (betalen bij de automaat) heeft voldaan is voldoende om een extra opgelegde naheffingsaanslag teniet te doen.

Lang verhaal kort: Schrijf even een briefje waarin je een kopie van voor en achterkant bijvoegt....krijg je vanzelf bericht terug.....

[Gastje]

OK, hartstikke bedankt. Dat ga ik dan ff doen :-)

[T-nus]

Heel vervelend natuurlijk. Maar (ik ga er niet vanuit hoor) je kunt natuurlijk ook gewoon een kaartje van iemand anders meegenomen hebben en zeggen dat dit je kaartje was welke in het middelconsole lag en zo de boel oplichten. Of werkt dat zo niet Gijs?

Lijkt mij dat je niet zo makkelijk onder je bekeuring uiutkomt toch.

[Julio]

Wat T-nus zegt, zat ik ook al aan te denken... Er staat niet voor niets op het kaartje dat ie duidelijk zichtbaar moet zijn (verhaal van TS even niet meegerekend)

[Haaglanden]

Niet geshcoten is altijd mis dus ik zou het altijd proberen om er tegen in beroep te gaan

[Julio]

Niet geshcoten is altijd mis dus ik zou het altijd proberen om er tegen in beroep te gaan

Tuurlijk, en vooral in het geval van TS. Maar in principe zou je dus een kaartje kunnen kopen, 5 uurtjes gaan winkelen (voor de dames..) en wanneer je terug komt en je hebt een bon, in hoger beroep kunnen gaan.
Dat klopt dus niet...

[Frans]

Heel vervelend natuurlijk. Maar (ik ga er niet vanuit hoor) je kunt natuurlijk ook gewoon een kaartje van iemand anders meegenomen hebben en zeggen dat dit je kaartje was welke in het middelconsole lag en zo de boel oplichten. Of werkt dat zo niet Gijs?

Lijkt mij dat je niet zo makkelijk onder je bekeuring uiutkomt toch.

[gvdbor]

. Of werkt dat zo niet Gijs?.

Ik ben bang dat TS er niet onderuitkomt. Bij het tonen van een kaartje kunnen nogal wat kanttekeningen geplaatst worden.

Ik ben zelf ook van mening dat, hoe triest ook voor TS, er gewoon niet aan de eisen voldaan wordt. Het kaartje hoort inderdaad duidelijk zichtbaar te liggen en dat ligt het niet. Klinkt erg zwart/wit natuurlijk maar ik verwacht dat een rechter ook zo zwart/wit kijkt.

[Frans]

Helaas merk ik ook nu weer dat er gedacht wordt vanuit strafvordering/mulder en NIET vanuit belastingwetgeving. En dat van agenten die er nog nooit voor hebben bekeurd, nooit voor zullen bekeuren en sterker nog, er niet eens MOGEN bekeuren voor betaald parkeren (naheffingsaanslag)

Voor alle duidelijkheid, er zijn een miljard uitspraken van een BELASTING-rechter (dus geen strafrechter) die aantonen dat het is zoals ik zeg, niet eens bij parkeerbelasting, maar ook bij riool, honden of voor mijn part milieubelasting.

Daarnaast is een betaald parkeerkaartje zoals ik al zei een belastingkwitantie en NIET een parkeerbewijs. Het is je eigen persoonlijke eigendom etc.etc. (lees hierboven)

Wat wel op de rol staat (al heb ik daar nog steeds geen uitspraken over gehoord en vindt ik ook nog steeds een heel gewaagd plan) is om mensen TOCH te bekeuren vanwege de civielrechtelijke overeenkomst en de voorwaarde die daaraan is verbonden dat je het kaartje voor het raam moet leggen (staat op de kwitantie zelf) maar zoals al eerer gezegd, het is MIJN persoonlijke kwitantie, en IK mag zelf beslissen wat ik ermee doe....

[zijlvaart67]

Er zijn al vele uitspraken over geweest en als je, achteraf, een kaartje kan laten zien, heb je voldoende aan de verplichtingen voldaan:

LJN: AA3200, Hoge Raad, 31657 Printbare versie
Datum uitspraak: 08-01-1997
Rechtsgebied: Belasting
Soort procedure: Cassatie

Uitspraak
gewezen op het beroep in cassatie van de Directeur Gemeentebelastingen van de gemeente Amsterdam tegen de uitspraak van het Gerechtshof te Amsterdam van 15 september 1995 betreffende na te melden aan X opgelegde naheffingsaanslag in de parkeerbelasting en beschikking kosten wielklem van de gemeente Amsterdam.
1. Naheffingsaanslag, bezwaar en geding voor het Hof Aan belanghebbende is ter zake van het parkeren op 24 juni 1994 een naheffingsaanslag in de parkeerbelasting van de gemeente Amsterdam opgelegd ten bedrage van Æ’ 60,50, bestaande uit Æ’ 2,-- aan enkelvoudige belasting en Æ’ 58,50 aan kosten terzake van het opleggen van die aanslag. Tevens is bij beschikking van belanghebbende een bedrag van Æ’ 60,-- gevorderd terzake van de kosten van het aanbrengen en verwijderen van een wielklem. De aanslag en de beschikking zijn, na daartegen gemaakt bezwaar, bij uitspraak van de directeur van de dienst Parkeerbeheer van de gemeente Amsterdam gehandhaafd. Belanghebbende is van de uitspraak van de directeur in beroep gekomen bij het Hof. Het Hof heeft die uitspraak, de naheffingsaanslag en de beschikking vernietigd. De uitspraak van het Hof is aan dit arrest gehecht.

2. Geding in cassatie De Directeur heeft tegen de uitspraak van het Hof beroep in cassatie ingesteld. Het beroepschrift in cassatie is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit. Belanghebbende heeft een vertoogschrift ingediend. De Advocaat-Generaal Loeb heeft op 6 augustus 1996 geconcludeerd tot verwerping van het beroep.

3. Beoordeling van het middel
3.1. In cassatie kan van het volgende worden uitgegaan. Op 24 juni 1994 heeft belanghebbende een auto geparkeerd op een plaats waar hij ingevolge de Verordening Parkeerbelastingen 1994 en de daarbij behorende Bijlage Tarieventabel 1994 van de Gemeente Amsterdam deswege parkeerbelasting verschuldigd was. Belanghebbende heeft de parkeerbelasting voldaan bij een parkeerautomaat en hij legde het door de automaat verstrekte kaartje in de auto. Bij een controle door medewerkers van de dienst Parkeerbeheer kon niet worden vastgesteld dat parkeerbelasting was voldaan, omdat het kaartje in de auto op de grond was gevallen en daardoor vanaf de buitenkant van de auto niet zichtbaar was. Het kaartje was ten tijde van de controle nog geldig.

3.2. De onderhavige parkeerbelasting wordt ingevolge artikel 234 van de Gemeentewet geheven bij wege van voldoening op aangifte. Dat artikel bepaalt met betrekking tot de parkeerbelasting verder - voor zover thans van belang -het volgende: "2. Als voldoening op aangifte wordt uitsluitend aangemerkt: a. het bij de aanvang van het parkeren in werking stellen van een parkeermeter of een parkeerautomaat op de daartoe bestemde wijze en met inachtneming van de door het college van burgemeester en wethouders gestelde voorschriften; (...) 5. Met betrekking tot de naheffingsaanslag blijven de artikelen 21 en 22 van de Algemene wet buiten toepassing". Burgemeester en wethouders hebben bij het Uitvoeringsbesluit behorende bij de onder 3.1.genoemde verordening bepaald dat” "de voldoening van de parkeerbelasting door middel van het kopen van een kaartje uit een parkeerautomaat geschiedt met inachtneming van de voorschriften die op dat kaartje zijn gesteld;". De hier bedoelde voorschriften op het kaartje houden in: "Plaats het kaartje goed leesbaar achter voorruit".

3.3. Het Hof heeft geoordeeld dat, nu tussen partijen vaststaat dat belanghebbende de door hem verschuldigde parkeerbelasting tijdig heeft betaald, naheffing van die belasting niet is toegestaan, ook al heeft belanghebbende niet voldaan aan de verplichting tot het doen van aangifte op de wijze als is bepaald in het Uitvoeringsbesluit en op het parkeerkaartje.

3.4. Tegen dit oordeel keert zich het middel met het betoog - zakelijk samengevat - dat blijkens de tekst en de geschiedenis van de totstandkoming van artikel 234 van de Gemeentewet voor de parkeerbelasting een van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (verder: AWR) afwijkende regeling is getroffen, die beoogt de verplichting tot het doen van aangifte en de verplichting tot betaling samen te doen vallen. Gelet op de aard van de parkeerbelasting moet volgens het middel worden aangenomen dat met de term betalen in artikel 20 AWR als het gaat om toepassing van dit artikel bij de heffing van parkeerbelasting tevens het doen van aangifte wordt aangeduid.

3.5. Dit betoog kan niet als juist worden aanvaard. De heffing en invordering van gemeentelijke belastingen geschieden ingevolge artikel 231, lid 1, van de Gemeentewet met toepassing van de AWR en de Invorderingswet 1990 als waren die belastingen rijksbelastingen, behoudens voor zover een afwijkende regeling is getroffen. In artikel 234 van de Gemeentewet zijn wel de artikelen 21 en 22 van de AWR van toepassing uitgesloten en in artikel 236 van de Gemeentewet andere bepalingen van de AWR, maar op geen van deze plaatsen noch in een andere hier relevante bepaling artikel 20 AWR. Ook is geen van artikel 20 AWR afwijkende regeling getroffen met het oog op de vraag wanneer naheffing van parkeerbelasting kan plaatshebben.

3.6. In artikel 234 van de Gemeentewet wordt wel bepaald wat (uitsluitend) als voldoening op aangifte wordt aangemerkt, maar daarmee is niet de vraag beantwoord of, indien niet op de voorgeschreven wijze aangifte is gedaan, maar de verschuldigde belasting wel is betaald, een naheffingsaanslag kan worden opgelegd. Die vraag moet, nu in artikel 234 van de Gemeentewet noch elders in de Gemeentewet een afwijkende regeling is getroffen, worden beantwoord met toepassing van artikel 20 AWR.

3.7. De in de Conclusie van de Advocaat-Generaal onder 5.2 tot en met 5.7 vermelde gegevens bevestigen de onjuistheid van de in het middel verdedigde stelling dat zou zijn beoogd in de Gemeentewet een eigen, van de AWR afwijkende regeling te treffen ten aanzien van de vraag wanneer een naheffingsaanslag in de parkeerbelasting kan worden opgelegd.

3.8. Daarbij verdient het opmerking dat de wetgever, hoewel hij uiteraard bekend was met de arresten van de Hoge Raad van 22 februari 1984, nr 21 979, BNB 1984/233 en nr 22 238, BNB 1984/234 en zich de gevolgen daarvan ook voor de naheffing van parkeerbelasting bewust moet zijn geweest, niettemin geen van artikel 20 AWR afwijkende regeling heeft getroffen toen met ingang van 1 januari 1991 in artikel 226 (oud, voordien 276a) van de Gemeentewet de heffing van gemeentelijke parkeerbelasting werd mogelijk gemaakt.


3.9. Het middel faalt derhalve.
4. Proceskosten De Hoge Raad acht, gelet op de inhoud van het procesdossier, termen aanwezig om ten aanzien van de proceskosten die belanghebbende in verband met het geding in cassatie voor de onderhavige zaak redelijkerwijs heeft moeten maken, te beslissen als hierna zal worden vermeld.
5. Beslissing De Hoge Raad verwerpt het beroep en veroordeelt de gemeente Amsterdam in de kosten van het geding in cassatie aan de zijde van belanghebbende, vastgesteld op Æ’ 355,-- voor beroepsmatig verleende rechtsbijstand.
Dit arrest is op 8 januari 1997 vastgesteld door de vice-president Stoffer als voorzitter, en de raadsheren Zuurmond, Fleers, Pos en Beukenhorst, in tegenwoordigheid van de waarnemend griffier Loen, en op die datum in het openbaar uitgesproken.
Van de Directeur wordt ter zake van het beroep in cassatie een griffierecht geheven van Æ’ 75,--

Het lijkt me behoorlijk fraudegevoelig, maar aan de andere kant; Om nou een boete te krijgen voor iets wat je wel betaald hebt....

Ter ondersteuning van Frans, begrijp ik nu...

[Frans]

Dank Koen, voor de ondersteuning, maar die was niet echt nodig geweest in dit geval. Zoals te lezen is is in dit geval belastingwetgeving van toepassing en uiteraard moet ik het met sommige voorgangers eens zijn dat het systeem op zijn zachtst gezegd fraudegevoelig is......daar tegenover staat dat iedereen probeert zo creatief mogelijk met zijn belasting aagifte om te springen.......toch ???

[T-nus]

Ben ik het ook helemaal mee eens Frans. Ik betaal het liefst ook zo min mogelijk aan de belasting. Denk wij allemaal wel.

[Gastje]

Ik ben erg blij met de moeite die er gedaan wordt om mijn vraag adequaat te beantwoorden. Hiervoor mijn dank.

Wat op mij wel een beetje vreemd overkomt is de stelling dat iemand achteraf een kaartje zou kunnen hebben gekocht. Op een kaartje uit de parkeerautomaat staan namelijk tijd, datum en plaats etc. zeer duidelijk vermeld. Op de bekeuring zal ongetwijfeld terug te vinden zijn: plaats, datum en tijd van het uitschrijven van die bekeuring. Een kaartje achteraf kopen en daarmee proberen aan te tonen dat er voor het uitschrijven van de bekeuring toch was betaald is hierdoor niet mogelijk. Immers, bij eerlijkheid, zal de parkeerkaart altijd eerder afgegeven zijn dan dat de bekeuring uitgeschreven wordt. Hierdoor is fraude op eerder genoemde manier volgens mij niet mogelijk.

Het enige wat mogelijk zou kunnen zijn is dat iemand die een bekeuring krijgt wacht totdat er een ander die naast hem staat en wel een kaartje heeft dat afgegeven is voordat de bekeuring was uitgeschreven, terugkomt en deze persoon om zijn kaartje vraagt teneinde daarmee in bezwaar te kunnen gaan tegen de bekeuring. Echter, hiervoor zou een andere partij ook mee moeten willen werken aan deze fraude.

Wat me nog meer opvalt is dat er door sommigen hierboven uitgegaan wordt van het feit dat iemand bewust wil frauderen en zich daarmee schuldig maakt aan een strafbaar feit zonder dat zij daarvoor ook maar enig bewijs hebben. Ik mag hopen dat een rechter nooit en te nimmer zulks een aanname zal maken. Waar blijft anders ons rechtsstelsel met "verdachte is onschuldig totdat het tegendeel bewezen is". Als je in deze al van een "verdachte" mag spreken. Ook wordt er hiermee niet alleen uitgegaan van het plegen van een strafbaar feit door de bekeurde maar ook door zijn (onbekende) medeburger. Dat zijn 2 mensen die zomaar even als "fraudeur" bestempeld worden zonder enig bewijs danwel reden tot aanname dat er daadwerkelijk gefraudeerd word.

Toegegeven, fraude is wellicht mogelijk, echter niet zo makkelijk als hierboven wordt omschreven (het achteraf alsnog kopen van een kaartje), maar het overgrote deel van de bevolking zal zich hier waarschijnlijk niet schuldig aan maken op de manier zoals hierboven gesteld werd.

En nogmaals, ik hoop echt dat een officier of rechter nooit en te nimmer dat soort aannames zal maken zonder dat er aanleiding daartoe is.