Impact van registraties

[Gast]

Wat mij opvalt bij gegevensverwerking door de politie en dat hier in verschillende onderwerpen aan bod komt, is dat er kennelijk weinig oog is voor de impact die registratie heeft op burgers. De ene burger zal zich van een registratie niets aantrekken, terwijl de ander zich vies en zelfs beschadigd zal voelen.

Zelf heb ik vele jaren geleden ook eens iets bij de politie gemeld over suïcidaal gedrag door een bekende en risico’s voor diens omgeving. Die bekende beschuldigde mij vervolgens valselijk van alles en nog wat in behoorlijk extreme mate, waarover ik vervolgens zelf door de politie gehoord ben. Beide kwesties kregen verder geen gevolg aan de zijde van politie. De bekende pleegde hetzelfde jaar nog suïcide.

Mijn pogingen om tijdig hulp in te schakelen werden beloond met een lasterlijke “vieze” registratie over mijzelf in de politiesystemen. Vijf jaar vindbaar en daarna nog vijf jaar verborgen. En dat met als verwerkingsgrondslag “nodig voor de dagelijkse politietaak”. Ik weet zeker dat de politie in die tien jaren niets met die informatie heeft gedaan en dat die jarenlange registratie ook niet nodig was.

Waarom vindt de politie de eigen informatiepositie belangrijker dan het belang van een burger die op alle mogelijk manieren een bepaalde gebeurtenis achter zich wil laten? Dus ook vergeten worden in de politiesystemen? Is er werkelijk geen oog voor de manier waarop een burger dit ervaart? In mijn geval weigerde de politie ook maar iets te verwijderen of vernietigen. Regels waren het argument.

Ik heb nadien meermaals de andere kant op gekeken, waar ik eigenlijk de politie had moeten informeren. Alleen omdat ik geen zin meer had in nieuwe registraties. Ik zal dat ook altijd blijven doen.

[Hilde]

Ik begin toch met een tegenvraag, ik snap namelijk oprecht niet wat het voor u uitmaakt of de registratie er wel of niet staat. U geeft aan dat de politie 10 jaar lang niets met de informatie heeft gedaan.

Dat betekent 2 dingen:
1) of de politie er wel of niet iets mee heeft gedaan kunt u niet weten.
2) u weet alleen dat u daar niets van heeft gemerkt.

U heeft er niets van gemerkt, waarom heeft u er dan 10 jaar last van gehad?

[Mitch]

Ik heb nadien meermaals de andere kant op gekeken, waar ik eigenlijk de politie had moeten informeren. Alleen omdat ik geen zin meer had in nieuwe registraties. Ik zal dat ook altijd blijven doen.

En ben je nu trots op jezelf?

Omdat je je zin niet krijgt misschien anderen geen of later hulp laten krijgen door niet meer te informeren?

[Proost]

terwijl de ander zich vies en zelfs beschadigd zal voelen.

Dit vat de gehele kern wel zo'n beetje samen.

Je vies en beschadigd voelen is een keuze. Dat doet niemand jou aan, dat doe je echt zelf. Je kan er ook voor kiezen een andere keuze te maken zoals heel veel andere burgers doen. Veruit de meeste doen dat zelfs. Maak die keuze voortaan en je bent een stuk gelukkiger.

[Gast]

terwijl de ander zich vies en zelfs beschadigd zal voelen.

Dit vat de gehele kern wel zo'n beetje samen.

Je vies en beschadigd voelen is een keuze. Dat doet niemand jou aan, dat doe je echt zelf. Je kan er ook voor kiezen een andere keuze te maken zoals heel veel andere burgers doen. Veruit de meeste doen dat zelfs. Maak die keuze voortaan en je bent een stuk gelukkiger.

Ehhh... u heeft toch wel eens een slachtoffer van verkrachting voor u gehad? Deed die zich dat gevoel ook zelf aan? Ik zie de overeenkomst met een aantasting van eer en goede naam hier wel.

[Hilde]

Sorry..................???????????????????????????

Je wilt toch niet werkelijk een slachtoffer van verkrachting vergelijken met een melding waar verder niemand iets van hoort????

Trouwens: de aantasting gebeurt door degene die de melding doet, niet door de politie die het vastlegt.

[Carolien]

Heeft u enig idee wat een slachtoffer van verkrachting voelt en doormaakt? Heeft u ook maar enig idee welk trauma hij of zij daarmee kan oplopen? Heeft u enig idee wat het doet met de (mentale) gezondheid van het slachtoffer? Misschien wel jarenlang therapie volgen en zelfs nooit meer helemaal de oude worden? Voor altijd een beschadigd vertrouwen hebben in mannen (of vrouwen) en wanneer het slachtoffer minderjarig is kan dit zomaar een jaar of 20 later boven komen drijven met alle (mentale) problemen die dan om de hoek komen kijken. En u vergelijkt dat met een registratie waar voor u geen consequenties aan hangen? Heeft u net als slachtoffers van misbruik last van nachtmerries en het steeds herbeleven van hetgeen hen is aangedaan? Wordt u keer op keer herinnerd aan de verkrachting zolang de zaak nog in onderzoek is en u aan de politie uw verhaal moet doen en zich ontzettend kwetsbaar voelen en niemand durven te vertrouwen? En wat als de zaak niet bewezen kan worden en de dader vrijuit gaat? Hoe voelt dat voor een slachtoffer denkt u?

Ik leg alles vast wat ik in mijn werk tegenkom. Het zal niet de eerste en laatste keer zijn dat de informatie van pas komt in andere zaken of meldingen. Ik leg ook altijd netjes het doel uit aan burgers waarom ik dat doe en dat ik ook vastleg als er niets aan de hand is, dat kan namelijk ook in het voordeel van de betreffende burger zijn.

Maar uw gevoel vergelijken met dat van een slachtoffer van verkrachting... er zijn documentaires op tv over slachtoffers van verkrachting. Misschien even kijken.

[Skipperje]

Opmerking van moderator Skipperje

we dwalen af. En dat stop ik nu.