Schuld aan zelfdoding

[Gast]

Een collega heeft na/tijdens een extreem vervelende relatie besloten geen andere oplossingen meer te kunnen vinden dan een zelf ingeloste permanente slaap.

Na het initieel bekend worden van het overlijden, was er geen persoon die op de hoogte was van de afgelopen jaren, die zich niet onmiddellijk afvroeg of de partner het (eindelijk) gedaan had. En toen meer details bekend werden dat het om een zelfdoding zou gaan, is het voor iedereen duidelijk dat dat dan het resultaat is van een jarenlange eenzijdige kwelling waar geen andere uitweg, en helaas een permanente oplossing, voor gevonden is.

Nu is mijn vraag of dat het voor mij, als collega/buitenstaander, ook maar een functie heeft om mijn verhaal te gaan doen bij de politie. Bestaat er zoiets als "schuld aan zelfdoding van een andere persoon,", of ligt de eind verantwoordelijkheid altijd bij de persoon zelf?

Het is me niet duidelijk of dat de familie zelf van plan is deze stappen te gaan ondernemen, of dat zij het zo snel mogelijk willen vergeten, wellicht omdat ze zichzelf enigszins schuldig voelen aan het uiteindelijk beu zijn, en negeren/buitensluiten, van de situatie. En ik was niet van plan hier op het forum verder inhoudelijk op de hele lijst "stereotiepe" gebeurtenissen in te gaan, maar om een klein beeld te geven; zelfs de crematie moet in het geheim worden gehouden, omdat de familie bang/zeker is dat de partner (die dus niet welkom is) anders problemen komt maken. En wellicht een interessant detail is dat er echt net, een huis gekocht was en het net rond was, dat alles op naam van hun (eerste samen, want de partner had al 3 kinderen uit 3 vorige relaties), kind zou komen in geval van overlijden, waardoor die partner nu dus alles in beheer krijgt via het nieuwe baby'tje, terwijl er een week eerder nog helemaal niks "te halen" zou zijn omdat de zwangerschap, en ouder erkenning, maandenlang onderdeel geweest zijn van de (eenzijdige) "strijd"/"manipulatie".


Ik voel mezelf geroepen hier iets mee te moeten doen, als naïeve goedzak die wellicht ook in een soortgelijke situatie terecht had kunnen komen, en het pijnlijk/oneerlijk zou vinden als er niemand was die voor me zou opkomen. En dat mijn familie "de schuld" bij mij zou leggen omdat ik niet eerder weggegaan ben, terwijl ik jaren mijn best gedaan heb en alleen maar op zoek was naar, en blind was van, liefde, en in "de val" ben gelopen bij een "foute persoon" waar ik me mentaal/sociaal niet tegen kon verdedigen.


Is hier mogelijk sprake van een "slachtoffer" en een "dader", en is het "wenselijk" dat ik mijn (kleine kant van het) verhaal ga doen bij de politie?

[ThunderSTreak]

Tja, waar het hier mogelijk om gaat is het volgende.

Aanzetten tot of behulpzaam zijn bij zelfdoding.

Wat is het aanzetten tot of behulpzaam zijn bij zelfdoding?

Het aanzetten tot zelfmoord of behulpzaam zijn bij zelfdoding is vastgelegd in artikel 294 van ons Wetboek van Strafrecht.
In lid 1 is bepaald: “Hij die opzettelijk een ander tot zelfdoding aanzet, wordt, indien de zelfdoding volgt, gestraft met een gevangenisstraf van ten hoogste drie jaren of geldboete van de vierde categorie”.
In lid 2 is vervolgens bepaald: “Hij die opzettelijk een ander bij zelfdoding behulpzaam is of hem de middelen daartoe verschaft, wordt, indien de zelfdoding volgt, gestraft met een gevangenisstraf van ten hoogste drie jaren of geldboete van de vierde categorie. Artikel 293, tweede lid, is van overeenkomstige toepassing.”
Wat betekent dit in normaal Nederlands?

Het plegen van zelfmoord is niet strafbaar. Als u iemand echter aanzet tot het plegen van zelfmoord of u bent daarbij behulpzaam dan pleegt u een strafbaar feit.

Als men wordt verdacht van het aanzetten tot zelfmoord, dan zal de discussie in de rechtzaal zich toespitsen op twee zaken:
1. Is er sprake van opzet?
2. Was er daadwerkelijk sprake van ‘aanzetten tot’ of ‘het behulpzaam zijn bij’?

Want wanneer iemand nu precies ‘aanzet’ tot zelfdoding, of in hoeverre iemand ‘behulpzaam’ is geweest bij de zelfmoord is vaak discutabel. Het bewijzen zal vaak lastig zijn.

Als iemand zelfmoord pleegt en in een afscheidsbrief schrijft dat hij/ zij dat doet omdat zijn/haar leven ondraaglijk is vanwege de mishandelingen door de partner, dan zal het Openbaar Ministerie een makkelijkere bewijspositie hebben dan zonder afscheidsbrief.

Ook is niet alle hulp bij zelfdoding strafbaar. Denkt u daarbij bijvoorbeeld aan euthanasie. Onder strikt omlijnde voorwaarden is euthanasie in Nederland toegestaan.
Welke straf kan worden opgelegd?

Voor het aanzetten tot zelfmoord kan een maximale gevangenisstraf van drie jaar of een geldboete van 20.500 euro worden opgelegd. Dezelfde straf kan worden opgelegd aan iemand die wordt veroordeeld voor het behulpzaam zijn bij zelfdoding.

Kortom als er een vermoeden is dat iets van bovenstaande speelt, dan kan aangifte gedaan worden. Ik zou eea wel doen in overleg met nabestaanden. Het ligt immers wel erg gevoelig, anderzijds lees ik dat ook belangen van kinderen uit een andere relatie in het geding. zijn.

[maestro]

Men kan iemand aanzetten tot zelfdoding, maar dat is een zeer lastig te bewijzen zaak. De dader moet in deze casus de persoon die zich zelf heeft gedood geestelijk hebben mishandelen waardoor deze geen andere uitweg meer zag. En dat is zeer lastig te bewijzen, te meer daar er geen apart artikel is die geestelijke mishandeling strafbaar stelt.

[MotoRon]

In principe wordt er door de politie in geval van een “niet natuurlijk overlijden” een onderzoek ingesteld. Daarbij wordt onderzoek gedaan naar de oorzaak van het overlijden en of er geen sprake is van een misdrijf.

Uit ervaring weet ik dat dergelijke onderzoeken zeer zorgvuldig worden uitgevoerd. Als er bij dat onderzoek enige twijfel zou zijn omtrent de doodsoorzaak of dat er sprake is van betrokkenheid van een ander bij het overlijden, dan wordt het onderzoek niet zomaar gesloten.

[Gast]

Bedankt voor de antwoorden, ik begrijp dat ik jammer genoeg niet veel kan betekenen, zeker als het gaat om zaken in gang te zetten.

Familie, (en/of politie zo ver ik begrijp), hebben aangeraden om sectie te laten plegen, maar de ouders hebben dit tegengehouden (of niet laten doen, is me niet precies duidelijk, want het lijkt me sterk dat ze de politie zouden kunnen tegenhouden als zij iets verdenken en/of uitsluitsel willen), dus zij, de ouders, lijken er voor te kiezen om dit te willen laten rusten. Maar, er zijn wat meer details bekend intussen, waaronder bijvoorbeeld een gevonden afscheidsbrief en een "dossier", waarin schijnbaar uitgebreid gedocumenteerd is wat er de afgelopen jaren is gebeurd, en waarin/waarmee ook gesmeekt word alle kinderen weg te halen/redden van deze persoon), dus hopen op wat gerechtigheid binnen de wettelijke mogelijkheden, want schijnbaar is het ook niet de eerste "normale, sociale, functionerende" partner, die binnen twee jaar, en kort na het samen krijgen van een kind, ineens op een dag, totaal "out of character" en nog in volle ondernemende beweging, hoewel dus in relatie met, en onder de ban van, een "probleem persoon", besluit om uit het leven, in plaats van de relatie, te stappen.

Toen ik het er net met mijn vader over had, en zei van hem te verwachtten toch wel echt alles uit de kast te trekken en alles te laten doen, als zoiets met mij zou gebeuren, zei hij dat "als ik je al 50 keer gezegd heb uit de relatie te stappen, en je blijft (steeds maar weer terug gaan), dan is het toch echt je eigen schuld". Ik hoop zo voor hem, het "slachtoffer", dat zijn nooddaad iets gaat opleveren, en op zijn minst de kinderen beschermd gaan worden, in plaats van dat hij hiermee wellicht niet alleen zijn leven, maar ook zijn geloofwaardigheid heeft beëindigt.

[ClueHunter]

Aanvullend op bovenstaande wordt er bij twijfel inderdaad grondig onderzoek gedaan. Dit neemt echter niet weg dat er nooit wat over het hoofd gezien kan worden. Wij kennen de casus en de omstandigheden van de 'zelfdoding' niet, maar mocht u over informatie beschikken die een ander licht op de casus kan schijnen raad ik u zeker aan om dit te melden bij de politie.

Het zijn zeker verdachte omstandigheden die u beschrijft, maar ook hier blijft het gokken in hoeverre dit toeval is of mogelijk toch gepland.

[maestro]

Het is niet aan de ouders maar aan je zelf om aangifte te doen. Als de kinderen getuigen zijn van fysieke mishandeling kan dit gezien worden als mishandeling van de kinderen en is dit niet alleen een aandachtspunt van justtitie maar ook van de jeugdhulpverlening.